روز جهانی کارگر، به عنوان رمز همبستگی و هم سرنوشتی کارگران جهان، فرصتی است برای بررسی تجربه مبارزاتی طبقه کارگر و برای ایجاد هم­پیمانی جدید در راه رهایی انسان از استثمار. کارگران ایران و کردستان در شرایطی خود را برای پیشوازی از جشن طبقاتی کارگران آماده میکنند که سخت­ترین دوران بی­حقوقی و استثمار خود را از سر میگذرانند.

     در ایران تحت حاکمیت رژیم اسلامی، همراه با سرکوب کارگران و تشدید استثمار آنها، وسیعترین کشتار آزادی و نیروهای چپ و آزادیخواه عملی گردیده است. جمهوری اسلامی پایمال کننده حقوق ملیتهای ایران، عامل تخریب اقتصاد و تولید، گسترش دهنده اعتیاد، مدافع ارتجاع فکری، محرک تبعیض و آزار جنسی علیه زنان و منبع فساد، فحشا و افسردگی جوانان و عامل بیکاری گسترده کارگران ایران است. رژیمی که تنها هنرش بازتولید مرگ و وحشت و پشتیبانی از تروریسم بوده و هست، اکنون دیگر با شعور و آگاهی و خواست عمومی مردم ایران در تقابل و تضاد آشکار قرار گرفته است.

     اکنون که کارگران ایران شرکت در  مراسم جهانی روز کارگر را تدارک می­بینند و به بررسی نقاط قوت و ضعف جنبش خود میپردازند، با نگاهی به موقعیت حاکمان اسلامی، میتوان انزوای کامل این رژیم نه تنها از مردم ایران، بلکه از مردم و افکار عمومی جهانیان را نیز متوجه شد. این واقعیات حاوی پیامی روشن به همه مدافعان و فعالان کارگری است: "جمهوری اسلامی به پایان عمر و حاکمیت خود نزدیک و نزدیکتر میشود". درک این نکته وظایف عاجل و مبرمی را در دستور جنبش کارگری قرار میدهد تا بتواند در تغییرات آتی سیاسی در ایران نقش درخور خود را ایفا نماید.

     در شرایطی که آخرین مصوبه رژیم، سطح حداقل دستمزد کارگران را یکصدوبیست هزار تومان (یعنی 40 درصد کمتر از سطح درآمد و قدرت خرید سال 1358) تعیین نموده است، روشن است که با اتخاذ این سیاست در نظر دارد تا با تحمیل فقر و بیکاری گسترده، جنبش کارگری را به زانو درآورد. در این موقعیت مهمترین وظیفه کارگران ایران نیز باید بر دو خواست افزایش دستمزدها، به منظور بهبود بنیه مالی کارگران از یک­سو و گسترش و ایجاد تشکلهای مستقل کارگری، از سوی دیگر و برای تقویت قدرت مقابله با سرمایه­داران و دولت، باشد. 

     کارگران کردستان که جزو محروم­ترین بخش کارگران ایران هستند، با اجحاف و تبعیض ملی نیز روبرویند. افزایش بیکاری در کردستان، تبعیض در سرمایه­گذاری و عدم تخصیص بودجه عمرانی به استانهای کردنشین و اخیراً معلق نمودن هرنوع استخدام در این منطقه و محدود نمودن و حتی به تعطیل کشاندن آن اندک واحدهای قدیمی تولید در کردستان، همه و همه، بیانگر دشمنی پایان ناپذیر این رژیم با مردم کردستان و ترس آن از مبارزات برحق این مردم است. جنبش آزادیخواهانه کردستان یکی از ارکان دمکراسی و متحد ترقیخواهی و سکولاریسم در ایران بوده است. کارگران ایران با دفاع از حقوق مردم کردستان و دیگر ملیتها در واقع موجبات اتحاد کارگران ملیتهای مختلف را فراهم می­آورند.

     با وجودیکه در دو دهه اخیر جنبش کارگری در سطح جهانی مورد یورش وسیع راست سرمایه­داری قرار گرفته است، اما اکنون تلاش گسترده­ای در جریان است تا کارگران بتوانند از حالت دفاعی درآمده و بتوانند در سطح جهانی همبسته­تر عمل نمایند. در شرایط کنونی مبارزه برای رهایی انسان از استثمار، عمیقاً با مبارزه برای تعمیق و گسترش دمکراسی، مبارزه برای رهایی زنان و مبارزه برای صلح و آزادی، گره خورده است.

     در ایران و کردستان نیز که دیکتاتوری حاکم کوچکترین امکان نفس کشیدن آزاد را از کارگران سلب نموده است، مبارزه برای دمکراسی بخش جدایی ناپذیر مبارزه برای رفاه و رهایی کارگران است. طبقه کارگر در مسیر مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی باید بتواند با وسیعترین نیروهای دمکرات و آزادیخواه متحد شود. 

پیش به سوی تشکلهای مستقل کارگری

برقرا باد همبستگی کارگران جهان

زنده باد سوسیالیسم و آزادی

کمیته مرکزی کو­مه­له_سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران

26.4.2005