سوء مدیریت در بخش اقتصادی در پوشش شعارهای دهن­پرکن ولی بی­محتوای دولت احمدی نژاد با عواقب مرگبار آن مستقیما بار سنگین خود را بر دوش کارگران و طبقات محروم جامعه انداخته است. رانت خواری بعنوان شکل اصلی فعالیت سودآور طبقه سرمایه‌دار وبحران ناشی از آن صنایع سنتی ایران را نیز دچار ورشکستگی کرده و عواقب آن به شکل اخراج‌های پی‌درپی کمر طبقه کارگر ایران را شکسته است. اخراج کارگران رسمی و استخدام کارگران قراردادی از طرفندهای معمول صاحبان کار برای ضایع کردن حق کارگران ایران است. سایه شوم بیکاری، آینده نامطمئن همین زندگی فقیرانه را نیز بر کارگران ایران تلخ‌ترکرده است. در چنین شرایطی و در جهنمی که جمهوری اسلامی برای مردم ایران ساخته است، سیاست به چالش طلبیدن غرب در اصرار بر تولید تکنولوژی هسته­ای و غنی سازی اورانیوم با هدف دستیابی به سلاح اتمی با عواقب محاصره افتصادی ضربه‌ای کشنده‌ای بر وضعیت معیشتی طبقات محروم جامعه را در افق جامعه ایران نمایان می‌سازد. تلاش جمهوری اسلامی برای تبدیل این سیاست که هدف آن تداوم حاکمیت روحانیون در ایران است به موضوعی برای غرور ملی موجی از تنفر در میان مردم ایجاد کرده است.

برای کارگران کردستان که علاوه بر همه این فشارها با تضییقات ناشی از سیاست تبعیض‌آمیز حکومت در برنامه‌های عمرانی در مناطق کردنشین نیز روبرو هستند، مهاجرت‌های طولانی در سال در جستجوی کار در نقاط دیگر ایران، عبور غیر قانونی از مرز و شرکت در فعالیتی که نام کول‌بری بر آن نهاده شده و معنی آن حمل بار بر دوش از نوار مرزی به ایران و برعکس است، از مهمترین منابع دستیابی به کار برای گذران معیشت خود و خانواده است. اتحاد برادرانه با کارگرا ن همه ایران برای مبارزه برای شرایط بهتر کار و بهبود در وضعیت معیشتی طبقات محروم پیام کارگران آگاه کردستان است که در کوران یک مبارزه سیاسی توده‌ای و مترقی در زیر پرچم کومه‌له آبدیده شده‌اند. برعکس طبقات دارا و حاکمان ایران تلاش دارند با مسموم کردن کارگران ایران به زهر ناسیونالیسم طبقات حاکم و شوینسیم ملت بالادست در این اتحاد برادرانه خلل ایجاد کنند. پیام اتحادیه کارگران شرکت اتوبوس‌رانی تهران در پیشتیبانی از فعالان کارگری کرد نمونه بسیار امیدوارکننده‌ای از یک پاسخ دندان شکن به تبلیغات زهرآگین جمهوری اسلامی است.

کارگران ایران امسال با کارنامه‌ای درخشان از مبارزه و تلاش برای دستیابی به حقوق انسانی‌شان، ایستادگی در مقابل سرکوب جمهوری اسلامی، استفاده از بلندگوهای رسانه‌ای برای رساندن صدای حق­طلبانه خود به گوش جهانیان و مردم ایران، عرضه یک رهبری روشن و شفاف و مسلط بر حقوق صنفی کارگران و بسیاری دستاوردهای دیگر، به استقبال روز کارگر می­روند. گرچه هنوز نمی‌توان از یک جنبش کارگری پرقدرت، جنبشی که از خواست‌های صنفی فراتر رفته و با شرکت همزمان کارگران بخش‌های مختلف، خواست‌های سیاسی - صنفی معینی که منافع نه تنها یک بخش از طبقه بلکه منافع کل طبقه کارگر و همه مزد بگیران و جمعیت کارکن را زیر چتر رهبری خود گرفته باشد، در ایران سخن گفت با وجود این طلایه‌های امیدبخشی از حرکت بسوی این هدف در افق فضای سیاسی ایران هویدا شده است.