سمينار عليه خشونت
در سنندج گامی امید بخش در
جهت
برپائی جنبش مستقل زنان در کردستان
سیامک مدرسی
سمینار و همایشی که اخیراً در سنندج, به دعوت انجمن حمایت از زنان و
کودکان برپا شد می تواند شروعی برای یک جنبش مستقل زنان در کردستان
باشد. مردم کرد به دلیل سرکوب مضاعفی که علیه آنان اعمال می شود از
فضای نسبتاً باز سیاسی که در نتیجه مبارزات سرتاسری مردم ایران و از
جمله مقاومت و مبارزه مردم در همه شهرهای کردستان و عقب نشینی حاکمیت
مستبدانه مذهبی حاصل شده است, کم ترین نصیب را برده اند. دستگاه سرکوب
رژیم بی رحمانه تر و مصممانه تر از بقیه نقاط ایران در کردستان کماکان
درکار سرکوب تحرک سیاسی اقشار مختلف مردم در کردستان است و به دلیل
حساسیتی که نفرت عمومی از رژیم و وجود یک جنبش ریشه دار علیه آن, ایجاد
می کند, دستگاه های سرکوب گر و نهادهای مختلف از هر دو جناح حکومتی به
دقت مواظب هستند که هر حرکتی را در نطفه خفه کنند. در عین حال فراموش
نکنیم که مردم کردستان علی العموم زیر تاثیر اصلاح طلبی دولتی نبوده
اند و بنابراین خواست ها و مطالبات اقشار مختلف اجتماعی به ندرت از
گفتمان اصلاح طلبان دولتی تاثیر پذیرفته است. آگاهی بر این واقعیت باز
هم بر حساسیت موضوع از نظر حاکمیت جمهوری اسلامی می افزاید. برای
نمونه گرچه دانشجویان کرد در بقیه نقاط ایران در حرکت های دانشجوئی
بسیار فعال هستند و تاکنون نیز در این راه سختی ها و فشارهای زیادی را
متحمل شده اند در خود کردستان تشکل های دانشجوئی ضعیف بوده و موانع
زیادی بر سر راه ایجاد آن ها وجود دارد. همین وضعیت در مورد جنبش های
اجتماعی از قبیل کارگران, جنبش معلمان, زنان و ... نیز وجود دارد.
واقعیت این است که پاسخ خشن مقامات رژیم به بروز هرگونه حرکت اعتراضی
در کردستان عکس العمل متقابل خود را به صورت انفجارها و غلیان های گاه
و بیگاه مردم به جان آمده نشان داده و می دهد. در چنین جو سیاسی جنبش
های اجتماعی که باید بر بسیج و آگاهگری و کار مداوم و در فضائی کم و
بیش علنی در جامعه متکی شود, امکان شکوفا شدن پیدا نخواهند کرد و یا
فعالیت برای آن متضمن قبول خطرات بیشتری نسبت به جاهای دیگر در ایران
خواهد بود. از طرف دیگر بسیاری وجود و فعالیت احزاب سیاسی و در این
میان کومه له را کافی دانسته و آن را آلترناتیوی در مقابل غیبت چنین
تشکل هائی می دانند. این نظرگاه کاملا اشتباه است و باید تذکر داد که
وجود احزاب سیاسی با ریشه های عمیق اجتماعی در کردستان, ضرورت تشکل
یابی اقشار مختلف اجتماعی را در اشکال سازمان های دموکراتیک و غیر حزبی
نفی نخواهد کرد. بخصوص کومه له همیشه بر ضرورت و اهمیت جنبش های مذکور
تاکید کرده است. در همین راستا یک بار دیگر باید یادآوری کرد که نه
تنها کارگران و زنان در کردستان, بلکه دیگر اقشار اجتماعی؛ معلمان,
دانشجویان و ... نیز به تشکل های خاص خود نیاز دارند تا بتوانند هم از
حقوق صنفی خود دفاع کنند و هم نقش خود را در جنبش همگانی مردم علیه
رژیم ایفا کرده و بی شک چهره مترقیانه تری نیز به این جنبش خواهند داد
چرا که مطالبات و تقاضای آزادی های اجتماعی دیگر در کردستان محتوای
اجتماعی مترقی تری به این جنبش خواهد بخشید.
سختی های این راه نباید فعالین این عرصه ها را دلسرد و ناامید نماید.
استفاده از همه امکانات و درروهای قانونی و نیمه قانونی و بخصوص تحمیل
اقدامات معینی به رژیم که در توازن سیاسی کنونی امکانپذیر می باشد,
برای ایجاد تشکل های پایدار اهمیت بسیار زیادی دارد. در چنین فضائی
سازمان دادن چنین سمیناری کاری درخور تقدیر و ستایش است.
اما تا جائیکه به مساله مبارزه برای حقوق زنان بر می گردد, باید دانست
که تشکیل یک سمینار تنها قدم کوچکی در راستای هدف فوق الذکر می باشد.
باید برای همه خواست هائی که در قطعنامه پایانی این سمینار جمع بندی
شده است مبارزه آگاهگرانه ای را با صبر و بردباری خاص این گونه فعالیت
ها سازمان داد. گرچه در طول حاکمیت 25 ساله جمهوری اسلامی زنان در
ایران بخصوص در اقشار میانی جامعه با تلاش ها و مبارزات فردی خود در
مقابل موانع و مشکلات اجتماعی و خانوادگی به پیشرفت های قابل توجهی
نائل آمده و توانسته اند از لحاظ اجتماعی, شغلی و ادبی و هنری موقعیت
های بالایی برای خود کسب کنند و کلاً در این عرصه ما با پیشرفت چشمگیری
روبرو هستیم, ولی حتی برای خود این زنان موفق و بخصوص تا آن جائیکه به
توده وسیع زنان در جامعه مربوط است و بطور کلی هنگامیکه به موقعیت
عمومی زنان به مثابه یک قشر در جامعه نظر می افکنیم با یک پسرفت محسوس
روبرو خواهیم شد. به ویژه زنان در کردستان اکنون در فضای خانواده های
مرد سالار که قوانین ارتجاعی جمهوری اسلامی آن را نهادینه کرده است,
بسیار بیشتر از گذشته تحت فشار و بی حقوق هستند.
هنگامیکه مبارزات کومه له در سال های بعداز قیام و استقبالی که زنان
کرد از فراخوان های کومه له بعمل آوردند را به یاد می آوریم درک این
نکته که اکنون زنان و دختران بسیار بیشتر از ان موقع تحت قید وبندهای
سنتی خانواده هستند, مشکل نخواهد بود. زنان کارگر و یا برخواسته از
میان اقشار کم درآمد جامعه, در ابعاد بسیار وسیعی در معرض پرت شدن به
حاشیه جامعه قرار گرفته و قربانی بزهکاری های اجتماعی هستند. فقر و
تنگدستی زنان را بیشتر از مردان در چنگال عواقب سهمناک خود گرفتار می
کند. توده وسیعی از دختران و زنان جوان کومه له را سازمان خود و حزب
طبیعی خود و منبع اصلی الهام بخش برای آزادی خود دانسته و می دانند.
جمعیت های گوناگون زنان که به ابتکار زنان عضو و یا هوادار کومه له در
شهرها و روستاهای کردستان تشکیل شدند منبع گرانبهائی از تجربه و سنت
های با ارزش برای کار امروز خواهند بود.
ما همه مبارزین این عرصه و در این میان بخصوص هواداران کومه له را به
فعالیت در راستای ایجاد یک جنبش مستقل زنان فرا می خوانیم.
